Καταφυγιάς: Ένα διαφορετικό επάγγελμα

0

«Το να ξεχιονίσω και να πάω έξω στο κρύο στους -9ο C, να χιονίζει και εμείς να προσπαθούμε να ξεφτιαρίσουμε για να μην μεγαλώσει το χιόνι, για μένα δεν είναι δυσκολία, αλλά ευχαρίστηση» λέει ο Χέλης Γιάννης, υπεύθυνος του καταφυγίου Μπάφι στην Πάρνηθα.

Της Φαίδρας Μαυρογιώργη

Λίγα χιλιόμετρα έξω από την βουή της πόλης, σε ένα από τα λίγα πνευμόνια της Αττικής, ψιλά στην κορυφή της Πάρνηθας βρίσκεται το καταφύγιο Μπάφι. Ένα μεγάλο σπίτι, που είναι έτοιμο να υποδεχτεί οποιαδήποτε στιγμή της ημέρας τους περαστικούς και να τους προσφέρει ζεστό φαγητό και ροφήματα. Εκεί ζει και εργάζεται ο Γιάννης Χέλης, που μας εξιστορεί όλες τις πτυχές τις εργασίας του, τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει αλλά και τα παιχνίδια της μοίρας.mpafi7

«Καταφυγιάς είναι αυτός που βρίσκεται σε μια τοποθεσία κάπου σε ένα βουνό για να μπορέσει να εξυπηρετήσει ανά πάσα ώρα και στιγμή κάποιους που θα θέλουν να ξεκουραστούν, να φάνε, να βρουν ένα ζεστό μέρος για να κοιμηθούν, δηλαδή να βρουν ένα καταφύγιο» εξηγεί ο κ. Χέλης. Στο Μπάφι βέβαια η έννοια του καταφυγίου έχει παραφραστεί λίγο λόγω της μικρής απόστασης από την Αθήνα «οι περισσότεροι νομίζουν ότι είμαστε ταβέρνα» λέει χαρακτηριστικά. Συνήθως στα καταφύγια φιλοξενούνται πεζοπόροι, οι οποίοι ξεκουράζονται για να συνεχίσουν την άλλη μέρα. Σε αντίθεση το Μπάφι το επισκέπτονται χιλιάδες κόσμος που οι περισσότεροι δεν έχουν σχέση με την πεζοπορία, απλά θέλουν να έρθουν λίγο πιο κοντά στη φύση.

Οι εργασίες του Γιάννη εκτείνονται από το να μαγειρέψει και να εξυπηρετήσει τον κόσμο που καταφτάνει, μέχρι να κάνει επισκευές όπου χρειάζεται, να διοργανώσει εκδηλώσεις και δραστηριότητες, όπως αναρρίχηση, πεζοπορία κα. « Μπορεί να ακούγεται ένα μοναχικό επάγγελμα, αλλά οι δουλειές που έχουμε να κάνουμε είναι τόσες πολλές που ο χρόνος κυλάει γρήγορα». Από το καταφύγιο φεύγει σπάνια, μόνο για κάποιες δουλειές, οι οποίες δεν μπορούν να γίνουν από απόσταση «Την Αθήνα την αποφεύγω όσο μπορώ, προτιμάω να μένω εδώ μακριά από την φασαρία της πόλης, πολλοί με λένε τρελό και ψυχοπαθή αλλά δεν είμαι,απλά προτιμάω να μένω εδώ» λέει ο κ. Χέλης.

unnamed (1)
Δυσκολίες του επαγγέλματος δεν υπάρχουν σύμφωνα με τον Γιάννη «για μένα δεν υπάρχουν δυσκολίες σε αυτό το επάγγελμα. Μπορεί κάποιος να σου πει ότι είναι δυσκολία να περπατήσεις μέχρι το δρόμο όπου το χιόνι θα μπαίνει μέχρι τη μέση σου, για μένα είναι ευχαρίστηση» συμπληρώνει. Η μόνη μικρή δυσκολία για αυτόν είναι όταν καμιά φορά οι καιρικές συνθήκες είναι τόσο αντίξοες που η πρόσβαση του κόσμου είναι αδύνατη. Σε περίπτωση αποκλεισμού, φροντίζουν να είναι στο καταφύγιο πριν ξεκινήσει η κακοκαιρία για να απολαύσουν τις λίγες αυτές μέρες στο βουνό μόνοι τους. Τις μέρες αυτές απολαμβάνουν τα παιχνίδια στο χιόνι και την ηρεμία. Σίγουρα πάντως δεν είναι επικίνδυνο γιατί το καταφύγιο είναι πλήρως εξοπλισμένο με νερό και φαγητό .

Η διαδικασία μίσθωσης του καταφυγίου έγινε έπειτα από διαγωνισμό που κατέθεσαν στον ορειβατικό σύλλογο Αθηνών, όπου ανήκει το καταφύγιο Μπάφι. Ο Γιάννης Χέλης με τον Σιδηρόπουλο Στέφανο υπενοικιάζουν τον χώρο από το 2004.

unnamed

«Έχω ζήσει 5 φωτιές όσο εργάζομαι στο καταφύγιο και είναι πολύ άσχημη εμπειρία»
Ο Γιάννη Χέλης έχει έρθει αντιμέτωπος με το θηρίο που λένε «φωτιά» πέντε φορές. Το να βλέπει το βουνό να καίγεται είναι σαν να βλέπει τον κήπο του σπιτιού του να καταστρέφεται «δεν ξέρω πως το βλέπει ο κάθε Αθηναίος αλλά το κάθε δέντρο που καίγεται για εμένα είναι καθημερινότητα μου, το κάθε δέντρο το έχω ζήσει να μεγαλώνει και να ανθίζει». Τις περιόδους που ο κίνδυνος πυρκαγιάς είναι αυξημένος και το Μπάφι φιλοξενεί κόσμο, ο κ. Χέλης εύχεται το βράδυ που πέφτει για ύπνο να μην ξυπνήσει μέσα στη νύχτα ή το πρωί και πρέπει να αφήσει το χώρο του για να σωθεί. Καμία από τις φωτιές που εκδηλώθηκαν στην Πάρνηθα δεν έφτασαν μέχρι το καταφύγιο, αλλά τον Ιανουάριο του 2009 ένα βραχυκύκλωμα στη στέγη προκάλεσε φωτιά στο κτίριο. Δυστυχώς από την πυρκαγιά προκλήθηκαν σοβαρές υλικές ζημιές στο κτίριο «είναι άσχημο να βλέπεις κάτι που είναι δικό σου να καίγεται, και δεν ήταν μόνο ότι κάηκε αλλά ότι ήταν και χειμώνας και οι βροχές και τα χιόνια έμπαιναν όλα μέσα στο κτίριο. Παρακαλάγαμε να μην βρέξει για να μην στάζουν τα νερά στις κεντρικές αίθουσες».

Comments are closed.