Ένα «διαφορετικό» πάρκο στην κορυφή της Πάρνηθας- Το Πάρκο των Ψυχών

0

Στην κορυφή της Πάρνηθας, απέναντι από το εγκαταλελειμμένο Σανατόριο δημιουργήθηκε το Πάρκο των Ψυχών. Δίπλα από ένα κτήριο για το οποίο τόσοι αστικοί μύθοι έχουν ακουστεί ήρθε να δώσει νόημα ένα έργο τέχνης που αναπαριστά όλα τα συναισθήματα που νιώθουν οι άνθρωποι κατά την διάρκεια της ζωής τους.

Της Φαίδρας Μαυρογιώργη

Δημιουργός του πάρκου είναι ο Σπύρος Ντασιώτης, τον οποίο συναντήσαμε και μας ξενάγησε σε αυτό τον “δικό” του χώρο που έχει εκθέσει τις σκέψεις και τα συναισθήματα του. Ένα σύνολο ξύλινων γλυπτών εμπνευσμένα από τα συναισθήματα των φυματικών ανθρώπων που νοσηλεύτηκαν εκεί και πέρασαν τα χρόνια τους απομονωμένοι στο καθαρό αέρα της Πάρνηθας.

parko

Το Πάρκο

Το πάρκο αποτελείται από κορμούς δέντρων που στην κορυφή τους είναι σκαλισμένες διάφορες μορφές, οι οποίοι έχουν τοποθετηθεί κυκλικά. Το κυκλικό σχήμα δεν είναι τυχαίο εφόσον υποδηλώνει τον κύκλο της ζωής.  Όπως μπαίνεις στο πάρκο το πρώτο γλυπτό που συναντάς είναι ένα αυτί που υποδηλώνει την καλή είδηση, στην συνέχεια υπάρχει μια έγκυος γυναίκα, ένα ερωτευμένο ζευγάρι, μια μάνα, ένα παιδί, ένας άντρας που προσεύχεται, ένα φτερό, ένα μάτι, θλιμμένες μορφές και μορφές σε απόγνωση. Όλα έχουν ένα βαθύτερο νόημα που στο σύνολο τους συνθέτουν τα συναισθήματα της ζωής. Πίσω από τις ξύλινες μορφές -που όλες κοιτούν προς το Σανατόριο- υπάρχει ένα ξύλινο παράθυρο, το οποίο  άνηκε στο νοσοκομείο, που υποδηλώνει την φυγή. Το παράθυρο κοιτά προς την ανατολή από το οποίο κατάφεραν μόνο δύο μορφές να “ξεφύγουν”, έχοντας αφήσει πίσω το Σανατόριο και τον πόνο.

Το υλικό που διάλεξε να σκαλίσει τις μορφές δεν είναι μια τυχαία επιλογή, “επέλεξα το ξύλο γιατί είναι ένα υλικό που φθείρεται, όπως ακριβώς και οι ανθρώπινες ψυχές” εξηγεί ο ίδιος. Τα ξύλα αυτά μάλιστα προέρχονται από τα έλατα της περιοχής που κάηκαν στην καταστροφική φωτιά του 2007 και χρονολογούνται το 1900 την εποχή δηλαδή ακριβώς της λειτουργίας του Σανατορίου. Ήθελε στον προαύλιο χώρο όπου περνούσαν τις περισσότερες ώρες τους οι φυματικοί να δημιουργήσει κάτι προς τιμήν τους. “ Ήθελα να φτιάξω κάτι για την μνήμη αυτών των ανθρώπων αλλά και κάτι που να υπενθυμίζει στους περαστικούς την ιστορία αυτού του μέρους”. Στο κέντρο του πάρκου δεν θα μπορούσε να λείπει μια μαρμάρινη επιγραφή του  Γ. Ρίτσου, ο οποίος νοσηλεύτηκε στο Σανατόριο το 1937 για ένα χρόνο. Το απόσπασμα που αναγράφεται στην μαρμάρινη επιγραφή είναι από την Εαρινή Συμφωνία που συνέθεσε ο ποιητής κατά την διάρκεια της νοσηλείας του.

Η ιδέα

Η ιδέα για το πάρκο αυτό γεννήθηκε στον Σπύρο Ντασιώτη όταν δούλευε ως υπάλληλος στο δασαρχείο της Πάρνηθας. Μαγεμένος από αυτό το βουνό θέλησε όπως λέει και ο ίδιος να αφήσει κάτι πριν φύγει   “ Μου αρέσει πάντα από όπου περνάω να αφήνω και κάτι άλλο πέρα από “σκουπίδια”. ΄Ηξερα ότι κάποια στιγμή θα τα έφερναν έτσι οι συνθήκες και θα έφευγα από εδώ, ήθελα λοιπόν να αφήσω κάτι πίσω μου για τον κόσμο”. Από την αρχή του κέντρισε το ενδιαφέρον το κτήριο αυτό και έψαξε και έμαθε περισσότερες πληροφορίες. Μαθαίνοντας λοιπόν την ιστορία τον συγκίνησε ο πόνος , ένα συναίσθημα που είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με την ζωή του “Με ενδιαφέρει ο ανθρώπινος πόνος με την έννοια ότι “πολεμάω” τον πόνο, δίνω μια μάχη με τον πόνο καθημερινά. Όσο τον εκφράζω τόσο πιο ανώδυνος γίνεται”.

parko2

Από όλα τα γλυπτά στο Πάρκο ξεχωρίζει πιο πολύ το αυτί , όπως χαρακτηριστικά λέει και ο ίδιος: “Όλοι στην ζωή μας περιμένουμε μια καλή είδηση, όπως και αυτοί οι άνθρωποι που νοσηλεύτηκαν εδώ, περίμεναν να ακούσουν ότι βρέθηκε το φάρμακο που θα τους γιατρέψει” και συνεχίζει “ ξεχωρίζω επίσης και το παράθυρο γιατί υποδηλώνει την λύτρωση. Λύτρωση μπορεί να είναι ακόμα και ο θάνατος”.  Ήταν τόσο μεγάλη η χαρά και η ικανοποίηση του όταν ολοκληρώθηκε το έργο που δεν τον ενδιέφερε ακόμα και να γκρεμιστεί την επόμενη μέρα, για αυτόν το όνειρό του είχε εκπληρωθεί. “ Ήταν μία μεγάλη στιγμή για μένα, μετά από 4 μήνες σκληρής εργασίας κατάφερα να φτιάξω κάτι για την μνήμη των ανθρώπων αυτών” εξηγεί ο κ. Ντασιώτης.

Το μήνυμα που θέλει να περάσει μέσα από το «Πάρκο των Ψυχών» είναι ότι εκεί που σήμερα οι άνθρωποι κυνηγάνε φαντάσματα, εκεί ακριβώς κάποτε πολύς κόσμος πόνεσε. “Είναι ωραίο να ξέρεις την ιστορία ενός μέρους, να περνάνε περαστικοί και να ξέρουν ότι εδώ δεν υπάρχουν φαντάσματα παρά μόνο ο πόνος που έζησαν οι φυματικοί κάποτε”. Για τον Σπύρο Ντασιώτη ψυχή σημαίνει ζωή και ο λόγος που ονόμασε έτσι το πάρκο είναι γιατί τα έργο του αποτελείται από πολλές ψυχές. Στην καλλιτεχνική του καριέρα σημαντικό ρόλο έπαιξε η Χίος , ενώ η γλυπτική του μπορεί να χαρακτηριστεί ως βιωματική καθώς όπως λέει και ο ίδιος “Αυτό που ζω θέλω να το καταγράφω”.

*Φωτογράφος: Βαγγέλης Ρασσιάς

Comments are closed.