Αυτό είναι το πρώτο μετρό στον κόσμο: Λειτουργεί πριν από τον Α” Παγκόσμιο Πόλεμο

0

Την εποχή που σε κάποιες χώρες δεν υπήρχε καλά καλά οδικό δίκτυο μια ευρωπαϊκή χώρα άρχισε να αναπτύσσει το πρώτο μετρό στην ιστορία.

Ο λόγος για το Λονδίνο που θεωρείται ότι έχει το αρχαιότερο μετρό στον κόσμο. Η ιστορία του ξεκινάει στις αρχές του 19ου αιώνα όπου οι στενοί δρόμοι της πόλης εμφάνιζαν μεγάλο συνωστισμό και αναζητούνταν εναλλακτικές λύσεις.

Ο πρώτος που πρότεινε την κατασκευή υπογείου σιδηροδρόμου ήταν ο Τσαρλς Πίρσον το 1845. Ο σιδηρόδρομος τότε ήταν σχετικά νέα εφεύρεση αλλά ο Πίρσον επέμενε τόσο, ώστε να πείσει τη Βουλή των Κοινοτήτων να εγκρίνει ένα κονδύλι για την κατασκευή υπογείου σιδηροδρόμου, ο οποίος θα συνέδεε την Bishops Road στο Πάντιγκτον με το Φάρινγκτον. Η έγκριση δόθηκε το 1853.

Η κατασκευή κράτησε περίπου 10 χρόνια και χρησιμοποιήθηκε η μέθοδος ανοικτού ορύγματος: Η εκσκαφή ξεκινούσε από την επιφάνεια, τοποθετούνταν οι ράγες, κατασκευάζονταν (με τούβλα) το περίβλημα της σήραγγας και το όρυγμα στη συνέχεια καλυπτόταν. Το συνολικό μήκος της γραμμής ανερχόταν σε έξι χιλιόμετρα και στις 9 Ιανουαρίου 1863 πραγματοποιήθηκε το πρώτο δρομολόγιο.

Το πρώτο εξάμηνο της λειτουργίας του, το πρώτο ατμοκίνητο μετρό μετέφερε, κατά μέσον όρο 26.000 επιβάτες την ημέρα.

Η προέκταση του δικτύου προς τα ανατολικά έφθασε στο Aldgate το 1876, με νέα επέκταση προς την ίδια κατεύθυνση να φθάνει στον Πύργο του Λονδίνου το 1882.

Η προέκταση προς τα δυτικά ξεκίνησε από τη διασταύρωση στην Praed Street μεταξύ των σταθμών του Πάντινγκτον και της Edgware Road, γραμμή που διερχόταν από καινούργιο σταθμό στο Πάντιγκτον. Ο σταθμός αυτός είναι ο σημερινός των γραμμών «Circle/District Line».

Το δίκτυο επεκτάθηκε στο ανατολικό Λονδίνο φθάνοντας ως το Απμίνστερ το 1902.

Το 1908 κάνει για πρώτη φορά την εμφάνισή του ο όρος «Underground» στους σταθμούς και καθιερώνεται το σύμβολο του κύκλου με την οριζόντια μπάρα στη μέση (αποκαλείται «roundel»). Εγκαθίσταται, επίσης, για πρώτη φορά αυτόματο ηλεκτρικό σύστημα εισιτηρίων, ενώ το 1911 εγκαθίστανται σε μερικούς σταθμούς κυλιόμενες σκάλες. Το ως τότε χειροκίνητο άνοιγμα των θυρών στα βαγόνια αντικαθίσταται από κεντρικό σύστημα ανοίγματος – κλεισίματος με πεπιεσμένο αέρα το 1929.

Έτος – σταθμός για το διοικητικό – ιδιοκτησιακό καθεστώς του μετρό αποτελεί το 1933: Ολόκληρη η ομάδα εταιρειών που το απαρτίζουν συνιστούν πλέον τμήμα του νέου φορέα, που επονομάστηκε «London Passenger Transport Board» και ανέλαβε τον έλεγχο ολόκληρου του σιδηροδρομικού δικτύου της πόλης, τα λεωφορεία, τα τραμ, τα τρόλεϊ και τα πούλμαν. Το ίδιο έτος τυπώνεται το εικονικό (όχι ακριβές) διάγραμμα των γραμμών του μετρό, δημιουργία του Χάρι Μπεκ (Harry Beck), ο οποίος θεωρείται ο κλασικότερος στο είδος του και, με τις κατάλληλες τροποποιήσεις, χρησιμοποιείται ακόμη και σήμερα.

Το 1935 εκκινεί ένα πρόγραμμα νέων επεκτάσεων: Μια επέκταση σχεδιάζεται από την Μπέικερ στριτ στο Στάνμορ (Stanmore), η οποία παραδίδεται στην κυκλοφορία το 1939, και μία στην γραμμή Northern με στόχο να συνδέσει το Αρτσγουέι (Archway) με το υπέργειο δίκτυο της εταιρείας LNER στο Φίντσλεϊ (Finchley). Η επέκταση αυτή ξεκίνησε, αλλά δεν ολοκληρώθηκε άμεσα, καθώς το 1940 ανεστάλησαν οι εργασίες λόγω του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.

Με τη λήξη του Πολέμου επαναλήφθηκαν οι εργασίες επέκτασης που είχαν ανασταλεί λόγω της εμπόλεμης κατάστασης. Έτσι, το 1948 παραδόθηκε στην κυκλοφορία το τμήμα ως το Ουέστ Ρούισλιπ και το 1949 ως το Έππινγκ.

Η λειτουργία του νέου φορέα λειτουργίας του μετρό ονομάστηκε «London Transport Executive»  και ενσωματώθηκε στις δραστηριότητες της Βρετανικής Επιτροπής Μεταφορών. Ήταν η πρώτη φορά στην ιστορία του που το μετρό του Λονδίνου περνούσε κάτω από εξ ολοκλήρου κυβερνητικό έλεγχο. Ο νέος φορέας έδωσε προτεραιότητες στην ανακατασκευή των βασικών τμημάτων παρά στη συντήρηση του δικτύου, ενώ τα ημιτελή τμήματα των νέων έργων σταδιακά είτε αναβλήθηκαν είτε ματαιώθηκαν. Η μόνη δραστηριότητα που δεν αναβλήθηκε ήταν η ολοκλήρωση της ηλεκτροδότησης του δικτύου, η οποία οδήγησε στην σταδιακή απομάκρυνση των ατμαμαξών από το δίκτυο.

Οι εργασίες αυτές ολοκληρώθηκαν μόλις το 1960, όταν περατώθηκε η ηλεκτροδότηση της «Metropolitan Line» ως το Τσέσαμ.

Στις 9 Σεπτεμβρίου 1961 αποσύρθηκε και η τελευταία ατμάμαξα από τους επιβατικούς συρμούς του μετρό.

Το 1963 ο φορέας «LTE» αντικαθίσταται από νέο, με την επωνυμία «London Transport Board» και περνά απευθείας υπό τον έλεγχο του υπουργείου Μεταφορών.

Τον Ιούνιο του 1984 η κυβέρνηση θέλοντας να ανακτήσει τον έλεγχο του μετρό, δημιουργεί τον νέο φορέα «London Underground Ltd» ως εξαρτώμενο από τον LRT, ο οποίος ξεκινά τη λειτουργία του την 1η Απριλίου 1985. Το καθεστώς αυτό παραμένει ως τα τέλη του 2003, οπότε και ο «London Underground Ltd» επαναφέρεται στον έλεγχο της τοπικής διακυβέρνησης υπαγόμενος στον ήδη υπάρχοντα φορέα «Transport for London».

Το μετρό εξυπηρετεί σήμερα 270 σταθμούς. Δεκατέσσερις από αυτούς βρίσκονται εκτός της περιοχής του Λονδίνου και πέντε εκτός του μεγάλου περιφερειακού αυτοκινητοδρόμου Μ25 του Λονδίνου.

Comments are closed.